Çocuklarımdan vazgeçmem!

27 yaşında olmasına rağmen 40’lı yaşlarındaki bir kadının yorgunluğu çökmüştü yüzüne. Yaşadıklarını anlatmaya başladı. Bitlis’in bir köyünde doğan 8 kardeşten biriydi. İlkokulu bitirince diğer ablaları gibi onu da okutmamışlardı. “Ben çocukları çok severim o yüzden tek hayalim çocuk doktoru olmak” demişti ama dinleyen olmamıştı. Ailesine göre artık evlenme çağı gelmişti. 

‘UYANDIRIP YÜZÜK TAKTILAR’ 
Demet yaşadıklarını şöyle anlatıyor: “13 yaşındaydım. Bir gece uykudan uyandırıp parmağıma nişan yüzüğü taktılar. ‘Amcanın oğlu Metin ile evleneceksin’ dediler. İtiraz edince, ‘kızların kocayı seçmesi diye bir şey yoktur biz istiyoruz o kadar’ dediler. 1 yıl nişanlı kaldık, 14 yaşıma basınca dini nikâh yapıp bir evden çıkardılar, öbür eve götürdüler. Eşimin de evleneceğimizden haberi olmamış. Aileler karar vermiş. O da istememiş ama onu da susturmuşlar. 



'KAYINVALİDEMDEN SUDAN SEBEPLERLE DAYAK YEDİM'
Bizim evde şiddet yoktu, babamdan bir tokat bile yememiştim. Eşim inşaatlarda çalışmak için gurbetteydi. Kayınvalidem sudan sebeplerle dövüyordu beni. Bir bardak kırmak bile dayak nedeniydi. Sobanın külünü karıştırdıkları şişle bile dövdü beni. Kaçıp baba evine sığındım ama gerisingeri yollandım.”

‘KAYINPEDERİM TEKMELEDİ’
Bu son olay onu canından bezdirdi. Eşine “Gidelim buralardan. İstanbul’a taşınalım” dediğinde evde kıyamet koptu. Kayınpederi tekmeledi, eşiyle 3 gün kilitli kaldı. Yemek bile vermediler. Eşi de şiddet görünce ona hak verdi, İstanbul’a geldiler. İstanbul’da doğan kızları 4 yaşına gelene kadar aralarında sorun yoktu. Ama şiddet görünce evden kaçtı bir gün. O günleri şöyle anlatıyor Demet Toprak: “Oğlum Yusuf dünyaya geldikten sonra her şey değişti. Eşimin ailesi Bitlis’ten arayıp oraya dönmemiz için baskı yapıyordu. Eşim arada kalmıştı. Ben ‘Dönmem’ dedikçe boğazıma bıçak dayıyordu. Bir gün beni itince kolumu cam kesti. Evden kaçtım. Komşular araya girdi, geri döndüm.” Eve döndüğünde kocası boşanmak istediğini söyledi. Ölüm tehdidi altında bir şartı vardı kocasının. Boşanma davasını Demet açacak, çocukların velayetini de babalarına verecekti. Korkusundan kabul etti: “1 Haziran 2011 tarihinde davayı açtığım gün evde çocuklarımla 1 gece kaldım. Onları öptüm kokladım. Ertesi gün evden ayrılıp, İzmir’deki bir arkadaşımın yanına sığındım.”

‘EŞİM ÖLDÜ BENİ SUÇLADILAR’
İzmir’de de rahat yoktu. Toprak o günleri şöyle anlatıyor: “Bir gün telefon açan eşim ‘Ailem seni öldürmemi istiyor ama korkma seni öldürmeyeceğim’ dedi. Aradan bir süre geçti, 13 Haziran’da kocamın inşaattan düşüp öldüğünü öğrendim. Ailesi ölümünden beni sorumlu tuttu. Beni öldüreceklerini söylediler. Kayınpederim çocuklarımı vermedi.”

‘ÖLÜRSEM ÇOCUKLARIMI DEVLET O AİLEDEN ALSIN’
“Kızım benim kaderimi yaşamasın. Çocuklarımın benim şefkatime, sevgime ihtiyaçları var” diyen Demet Toprak’ın son sözleri töreye inat cesaret dolu: “Ölürüm de çocuklarımdan vazgeçmem. Bir cahilin kurşununa kurban olmak istemiyorum. Şu anda 9 yaşında olan kızım benim gibi çocuk doktoru olmak istiyor. Oğlum 5 yaşında. Eğer ölürsem vasiyetimdir; devlet çocuklarımı o ailenin elinden alsın...” Çenesinden yara alan, beline tekme yiyen Demet Toprak’a önceki gün Aile ve Sosyal Politikalar Bakanı Fatma Şahin’in araması güç vermiş: “Bakanımız ‘geçmiş olsun bir şeye ihtiyacın var mı’ diye sordu. Çocuklarımı istedim sadece. Gerekeni yapacağını söyledi. Onun sesini duymak bana cesaret verdi. O benim koruyucu meleğim. Onun sayesinde korkum kalmadı.”


GAZETE HABERTÜRK